Een jarenlange wens werd werkelijkheid: op mijn zestigste vertrok ik via “Het Andere Reizen” naar Tanzania. Aan Coosje en Alan, mijn medevrijwilligers en de vele Tanzanianen die ik ontmoette, heb ik warme herinneringen — net als aan de indrukwekkende natuur en dieren in hun eigen habitat.

De dagopvang en het kippenproject

Ik liep mee met Shedrack Massawe — Sheddy — eigenaar van de Peacehouse Foundation. Samen met Janeth runt hij een dagopvang voor kinderen tot vier jaar uit gezinnen die moeilijk rondkomen. De kinderen krijgen les in taal en rekenen, eten, een middagdutje, en worden weer opgehaald — grotendeels kosteloos, gedragen door donaties. Toen ik aankwam was het gas op: 60.000 shilling bleek genoeg voor een maand koken. Mijn eerste bijdrage, en meteen een les in hoe kwetsbaar dit alles is.

Sinds februari loopt er een kippenproject om structureel inkomen te genereren: een gedoneerde broedmachine, bevruchte eieren, en inmiddels 45 kuikens van vier maanden oud. Binnenkort leggen ze zelf eieren — voor verkoop en eigen gebruik. Waarschijnlijk wordt dit straks de basis voor huur en eten.

Kinderen met een beperking

Het lot van kinderen die geboren worden met een beperking, zoals cerebrale parese, is vaak triest. Ze worden soms direct na de geboorte achtergelaten — bij het ziekenhuis, bij oma, en tot grote droefheid soms erger. Moeders die wél voor hun kind zorgen, worden vaak verlaten door hun partner, die weet dat hij het financieel niet redt. Alleenstaand, zonder inkomen, met een kind dat 24/7 zorg nodig heeft.

Deze kinderen hebben vaak extra medicatie nodig, zoals baclofen tegen spasmes — slechts 20 dollar per jaar, en toch vaak onbetaalbaar. Er bestaan speciale verzekeringen (7 tot 100 dollar per jaar) die zorgkosten dekken, maar ook dat is voor de meeste ouders te veel.

Samen met Sheddy bracht ik huisbezoeken, en met fysiotherapeut Erick — die Sheddy oefeningen leerde voor kinderen met cerebrale parese of ernstige autisme — gaf ik ontspanningsmassages voorafgaand aan de oefeningen. Het effect was direct zichtbaar: meer ontspanning, soms een enorme lach.

A long-held wish became reality: at sixty, I set off for Tanzania through “Het Andere Reizen” (Alternative Travel). Coosje and Alan, my fellow volunteers, and the many Tanzanians I met all hold a warm place in my memory — as do the breathtaking landscapes and animals in their natural habitat.

The day-care and the chicken project

I spent time shadowing Shedrack Massawe — Sheddy — owner of the Peacehouse Foundation. Together with Janeth, he runs a day-care for children up to age four from families struggling to get by. The children receive lessons in language and arithmetic, a meal, an afternoon nap, and are picked up again — largely free of charge, sustained by donations. When I arrived, the cooking gas had run out: 60,000 shillings turned out to cover a full month. My first contribution — and an immediate lesson in how fragile this all is.

Since February, a chicken project has been running to generate steady income: a donated incubator, fertilised eggs, and now 45 chicks, four months old. Soon they’ll start laying eggs themselves — to sell and to use. This will likely become the foundation’s basic income for rent and food.

Children with disabilities

The fate of children born with a disability, such as cerebral palsy, is often tragic. Some are abandoned immediately after birth — at the hospital, with a grandmother, and, most heartbreaking of all, sometimes worse. Mothers who do care for their child are often left by their partner, who knows he cannot afford it. Single, without income, with a child who needs care around the clock.

These children often need extra medication, such as baclofen for spasms — just $20 a year, yet still often unaffordable. Special insurance plans exist ($7 to $100 a year) that cover medical costs, but even that is out of reach for most parents.

Together with Sheddy, I made home visits, and alongside physiotherapist Erick — who taught Sheddy exercises for children with cerebral palsy or severe autism — I gave relaxation massages before the exercises. The effect was immediate: more relaxation, sometimes a huge smile.

Wie we bezochten

The children we met

Ik zou het liefst alles oplossen: meer rolstoelen, zorgverzekeringen, vervoer naar een dagopvang. Maar dit zijn alleen de gezinnen die het Peacehouse al kent — er zijn er zoveel meer die we niet kennen.

Wat we samen deden

I wish I could fix everything: more wheelchairs, health insurance, transport to a day-care. But these are only the families the Peacehouse already knows — there are so many more we don’t.

What we did together

Pole pole — het leven zoals het komt. En aan het eind van de dag: hakuna matata, geen zorgen.

Het systeem en de cultuur in Tanzania zijn heel anders dan in Nederland — en dat kun je niet veranderen, dat was ook nooit mijn verwachting. Maar plaatselijk een kleine bijdrage leveren, een vaardigheid doorgeven zoals de massage, interesse tonen en een beetje liefde geven — misschien een druppel op een gloeiende plaat, maar het is er wél een. Het kan het verschil maken, voor het moment, de dag, of langer.

Twijfel je nog over vrijwilligerswerk? Ga alsjeblieft. Zet jouw kwaliteiten in om het leven van mensen die het hard nodig hebben een stukje te verlichten.

Pole pole — taking life as it comes. And at the end of the day: hakuna matata, no worries.

The system and culture in Tanzania are so different from the Netherlands — and you can’t change that, nor did I expect to. But making a small local contribution, passing on a skill like the massage, showing interest and offering a little love — you might call it a drop in the ocean, but it is a drop. It can make a difference, for the moment, the day, or longer.

Still hesitating about volunteering? Please, just go. Use your talents to ease the lives of people who need it most.